Kadın, evlilik yolunda ilk adımını attığında, her şeyin bir hayal gibi olduğunu düşünür. O anki heyecan, geleceğe dair umutlar ve kurduğu güzel hayaller, bütün yorgunlukları unutturur. Ancak zamanla, bu hayallerin gerçeğe dönüşme süreci, kimi zaman beklenmedik ve acı bir biçimde şekillenir.
Evliliğin ilk yıllarında, kadın bir evin tüm yükünü sırtlanan bir figüre dönüşür. Yemekler yapılır, temizlikler yapılır, çocuklar büyütülür… Ama eşinin gözünde, kadın her zaman “evin kadını” olmaktan öteye geçemez. Oysa bir kadının, yalnızca mutfağında ya da evin dört duvarı arasında tanımlanması, onun varlığını ve kimliğini küçümsemektir. Kadın, eşinin partneri, hayat arkadaşı, hayalleri, istekleri ve duyguları olan bir insandır; ama çoğu zaman bu tarafı göz ardı edilir.
Bir erkek, kadının yalnızca bir "evde çalışan" olarak varlığını kabul ettiğinde, ona duyduğu sevgi ve saygıyı da gözden geçirmelidir. Sevgi sadece görünür işlerde değil, duygusal bağlarda da kendini gösterir. Kadın, yalnızca yemek pişiren, çocukları büyüten bir figür değil, aynı zamanda bir birey, bir sevgili, bir eş, bir arkadaş ve bir insan olarak değer görmeyi hak eder.
Birçok kadın, evliliğinde duygusal açlık çeker. Eşiyle arasındaki ilişki, sadece günlük rutinin ve sorumlulukların mekanik bir şekilde işlemesiyle sınırlı kalır. “Seni seviyorum” kelimeleri, adeta unutulmuş bir şarkının sözleri gibi kaybolur. Bir çiçek almak, bir sürpriz yapmak, kadının değerini göstermek için yapılan küçük ama anlamlı jestler, zamanla yerini monoton bir yaşam düzenine bırakır. Kadın bu noktada, duygularını içe atmak zorunda kalır. Çünkü sevgiyi ve ilgiyi, bazen kendi içinde bulur. Ama bu da yeterli değildir. Her insanın sevgiye, takdire, ilgiye ve anlayışa ihtiyacı vardır.
Evlilik, iki insanın hayatını birleştirdiği bir yolculuktur. Ancak bu yolculuk, birbirine saygı ve sevgi ile yapılmalıdır. Bir kadın, duygularını içinde yaşamak zorunda değildir. O da bir insan, bir birey, hisleri olan bir yaratık. Kadın, her an sevgiye layıktır. Her kadın, bir gün de olsa, “Seni seviyorum” sözcüklerini duymayı, gözlerinde gerçek bir ilgi ve değer görmeyi hak eder.
Bir erkeğin eşiyle, onun duygusal ihtiyaçlarına da hitap etmesi gerekir. Sevgi sadece fiziksel ya da günlük sorumluluklar üzerinden şekillenen bir şey değildir. Kadın, sevildiğini, değer verildiğini, özel olduğunu hissetmek ister. Bir gül almak, küçük sürprizler yapmak, birlikte vakit geçirmek, kadına duyulan sevgiyi ve saygıyı gösteren ince dokunuşlardır.
Evlilik, yalnızca iki insanın birlikte yaşaması değil, aynı zamanda birbirlerine destek olmaları, duygusal bağlarını güçlendirmeleri ve ortak hayaller kurmalarına olanak tanımalarıdır. Kadın, her gün bir parçasını kaybetmek yerine, her gün biraz daha büyüyen, gelişen ve güçlenen bir insan olmalıdır. Evlilik, bunu mümkün kılmalıdır.
Eğer bir kadın, evliliğinde yalnızca “evin kadını” olarak kalırsa, hayalleri birer yansıma olarak kalır. Ve o yansımalarda, o kadının kendini bulması her geçen gün daha da zorlaşır. Sevgi, hayata dokunmanın en güzel yoludur. Ve bir kadının, her zaman sevildiğini hissetmesi gerekir.
