Sonbahar gelirken ağaçlar bir bir yapraklarını bırakır. Kimi insan, bu düşüşü hüzünle izler; kimi ise hayatın döngüsünü görür orada.
Oysa her düşen yaprak, aslında bir vedadan çok bir öğretidir. Çünkü tabiat, sessizce konuşur; yeter ki duymasını bilelim.
Bir yaprak düşer… Rüzgâr alır, döndürür, savurur. Kimi zaman toprağa usulca konar, kimi zaman bir derenin suyuna karışır. Ama nereye giderse gitsin, hikmeti hep aynıdır: “Bırakmak da bazen büyümenin bir parçasıdır.”
Ağaçlar, yapraklarını kaybederken köklerinden vazgeçmezler. Onlar bilir ki, dökülen her yaprak, baharda yeniden yeşerecek olan yaşamın habercisidir. İnsan da bazen tıpkı o ağaç gibidir; kimi zaman kayıplarla, kimi zaman vedalarla olgunlaşır. Ama o anlarda da unutmamalı: her kayıp, içinde bir yeniliğin tohumu saklar.
Belki de biz insanlar, tutunmayı büyüklük sanıyoruz. Oysa hayatın inceliği bazen bırakabilmekte gizli. Bir dostluğu, bir alışkanlığı, bir duyguyu... Her düşen yaprak bize bunu hatırlatır: “Zamanı gelince bırak ki yenisi doğabilsin.”
Ve belki de sonbahar, insan ruhunun aynasıdır. Kimimiz hüzünle bakar dökülen yapraklara, kimimiz ise o sessizliğin içinde bir huzur bulur. Çünkü biliriz ki, her bitişin içinde bir başlangıç vardır.
Bir yaprak düşer… Sessizce…
Ama ardından gelen sessizlikte, bir hikmet yankılanır:
“Hayat, tutundukların kadar değil, bıraktıklarınla da şekillenir.”
