Hayat bazen öyle fırtınalar çıkarır ki önüne, nereye tutunacağını bilemezsin. Rüzgâr her şeyi savurur; planlarını, umutlarını, hatta kendine olan güvenini bile…
Bir süre sonra neye direndiğini unutursun, sadece ayakta kalmaya çalışırsın.
Ama bir noktadan sonra fark edersin; hiçbir fırtına sonsuza kadar sürmez.
Bir yerlerde, gökyüzünün arkasında hep bir sakinlik seni bekliyordur.
Ve o sessizlik geldiğinde, önce bir şaşırırsın. Çünkü uzun zamandır böylesine huzuru unuttuğunun farkına varırsın.
Fırtınadan sonra gelen sessizlik…
Korkutucu olduğu kadar iyileştiricidir.
Çünkü o sessizlikte kendini yeniden duyarsın.
Ne kadar kırıldığını, ama hâlâ ne kadar güçlü olduğunu fark edersin.
Yıkıldığın yerde filizlenmenin ne demek olduğunu o an anlarsın.
Belki de hayatın en değerli anları, gürültünün bittiği o kısacık sessizliklerde saklıdır.
Çünkü orada artık savaş yoktur, sadece kabulleniş vardır.
O sessizlik; fırtınanın elinden kalanlarla değil, içindeki direnişin kalıntılarıyla yeniden inşa ettiğin benliğindir.
Ve o an anlarsın:
Bazen büyümek, sessizliğe razı gelmekle başlar.
Çünkü fırtına geçer… ama insan, içindeki sükûnetle yeniden doğar.
