Hayal kurmak… Belki de insanın en güzel yeteneği, en büyük sığınağıdır. Dünyadan uzaklaşmak, farklı yaşamlar hayal etmek, hayal ettiğimiz geleceğin bir parçası olmak… Bunlar, ruhumuzu besleyen, yorgunluklarımızı unutturan tatlar gibi gelir.
Fakat yıllarca hayal etmek, düşünce dünyasında sıkışıp kalmak ve gerçek yaşamdan uzaklaşmak, bir süre sonra bizi hapseder. Hayal ettiğimiz şeylere ulaşmak için uzun yıllar çaba sarf ederken, o hayallerin içindeki "gerçek"i kaybetmek, bizleri yalnızlaştırabilir.
Yıllarca her şeyi hayal edip de sonunda hayalde kalan biri, zamanla fark etmeden hayal ile gerçek arasındaki ince çizgiyi kaybeder. Başta her şey güzel ve umut dolu gelir: Hayal ettiklerimiz, bir tür hedef halini alır. Fakat zaman geçtikçe, her geçen gün bu hayallerin gerçeğe dönüşme ihtimali azalır ve bir noktada bu "hayal" bir illüzyona dönüşür. Düşlediğimiz şeylerin peşinden koşarken, yaşamın akışına ayak uydurmayı unuturuz. O kadar büyük bir hayal kurarız ki, her şeyin onun etrafında dönmesini bekleriz. Ama gerçek yaşam, hayallerin izlediği rotadan farklıdır. Ve bir süre sonra, her şeyin ne kadar uzak ve ulaşılmaz olduğunu anlamaya başlarız.
Bir insan yıllarca hayal edip de hayalde kalıyorsa, o hayalin gerçekte onu ne kadar içsel olarak tatmin ettiğini sorgulamak gerekir. Çünkü hayal, bazen bir kaçış olabilir; bir anlık huzur, bir anlık mutluluk. Fakat hayatta kalmak ve gerçek anlamda mutlu olmak, sadece hayal etmekle değil, o hayal için eyleme geçmekle mümkündür. Eğer sürekli olarak bir şeyi hayal ediyor ama hiç adım atmıyorsak, o hayalin peşinden gitmek yerine sadece onu izlemekle yetiniyoruz demektir.
Bazen hayatın akışına bırakmak, en iyi seçenektir. Hayat, hepimizin içinde kaybolduğumuz bir nehir gibi akar. Biz ne kadar çabalar ve kontrol etmeye çalışırsak, nehrin akışına karşı koymaya çalıştıkça, o kadar fazla yoruluruz. Oysaki bazen, sadece akışa bırakmak, bazen durup o anın içinde var olmak gerekir. Hayat, akışını bulduğunda, nehrin yönü ve hızını zorlamadan, kendi yolunu çizer. Aynı şekilde, biz de hayatta bazen sadece "olduğumuz gibi" var olmalı, hayalleri değil, gerçekliği kucaklamalıyız.
Hayal ettiğimiz her şey, zamanla bir yük haline gelebilir. Hayal etmek, eğer bir hedefe ulaşmak için bir araçsa, o zaman bizi ileriye taşıyan bir güçtür. Ama eğer hayal, sadece bir kaçış haline gelirse, o zaman içinde kaybolduğumuz, her gün bir adım daha uzaklaştığımız bir uçuruma dönüşebilir. Yaşadığımız anın güzelliklerini görmezden geliriz, çünkü hep "gelecek"te olan bir mutluluğun hayalini kurarız.
Gerçek hayatta, her anın değerini bilmek, hayallerin değil, gerçeğin peşinden gitmek, yaşamı olduğu gibi kabul etmek, tüm bu sürecin en anlamlı kısmıdır. Hayalini kurduğunuz şeylere ulaşamadığınızda, kaybolmadığınızı anlamalısınız. Hayat, hep bir ileri bir geri hareket eder, ve bazen, en derin huzura sahip olacağınız an, hayalinizi bırakıp, var olduğunuz bu anı kucakladığınız andır.
Bırakın, hayat kendi akışını bulsun. Hayalleri bırakmak değil, onların gerçeğe dönüşmesine engel olan beklentilerden vazgeçmektir önemli olan. Hayal edin ama yaşamı da yaşayın. Hayal etmeyi bir araç, yaşamayı ise bir hedef olarak kabul edin. Belki de huzuru, tam şu anda, elinizin altında bulacaksınız.
