Bazılarımız yıllarını “Hayatın anlamı nedir?” sorusunun peşinde tüketir. Sanki bir yerlerde gizlenmiş bir cevap var da, onu bulduğumuzda her şey yoluna girecekmiş gibi…
Oysa belki de soru baştan hatalıdır. Belki de mesele, hayatın anlamını bulmak değil; yaşadıklarımıza anlam katmaktır.
Sabah kahveni içerken camdan bakan gözlerinle, bir çocuk gülüşüne tebessümle karşılık vermenle, yaşlı birinin torbasını tutarken hissettiğin o içten huzurla başlar anlam. Birilerinin dünyasına dokunduğunda, bazen hiç konuşmadan bile iz bıraktığında... İşte orada hayat anlam kazanır.
Anlam dediğimiz şey, raflarda saklı bir kitap değildir. Okudukça çoğalan bir roman gibi, her gün yeni bir sayfa açılır önümüzde. Bazen acıyla, bazen sevinçle, bazen sadece sessizlikle yazılır o sayfalar. Ancak her satıra içtenliğini koyarsan, o hikâye değerli olur.
Ne kadar çok şey yaşarsak yaşayalım, içini boş bıraktığımız her an sadece bir gölgeden ibarettir. Yaşadıklarımızın içine kalbimizi koymadığımız sürece, ne anılar anlamlı olur ne de zaman.
İnsan, en çok kendine sorar: “Ben ne için yaşıyorum?” Belki de cevap dışarıda bir yerde değil, içimizdedir. Belki de aradığımız anlam, bir sabah gözlerini huzurla açabilmektir. Belki bir dostla yapılan içten bir konuşmadır. Ya da bir başkasının hayatında küçücük bir iyiliğe dönüşebilmektir.
Hayat, bazen sorularla değil, durup düşünmeden attığın adımlarla şekillenir. Planladıkların değil, aniden karşılaştıkların seni değiştirir. Bu yüzden hayatın anlamını aramak yerine, yaşadığın her ana biraz iyilik, biraz sevgi, biraz da umut kat. İşte o zaman, hayat sana ne demek olduğunu fısıldar.
