Hep bir şeylerin ardından gelen mutluluk planları. Hep ertelenen duygular, ötelenen anlar…
"Biraz daha para biriktireyim, sonra keyfime bakarım."
"Şu iş bitsin, sonra kendime vakit ayırırım."
"Yaz gelsin, o zaman mutlu olurum."
"Emekli olunca huzur bulurum..."
Tanıdık cümleler değil mi? Hep bir şeylerin ardından gelen mutluluk planları. Hep ertelenen duygular, ötelenen anlar…
Oysa hayat, tam da şimdi. Tam da bu satırları okuduğun an.
Çünkü yarının garantisi yok. Çünkü “sonra” dediğimiz şey, bazen hiç gelmiyor.
Mutluluğu büyük hedeflere bağladıkça, küçük anların kıymetini kaçırıyoruz. Bir fincan kahvenin kokusunda, dostla edilen kısa bir sohbette, çocuğun gülüşünde gizli olan o anlık huzuru gözden kaçırıyoruz. Çünkü aklımız hep "daha sonra olacak güzel şeyler"de.
Ama mutlu olmak için her şeyin kusursuz olmasını beklersek, hiçbir zaman yeterince "iyi" bir zaman olmayacak. Hayatın kendisi zaten eksik, zaten inişli çıkışlı. Önemli olan, o eksiklerin içinde bile gülümseyebilmeyi öğrenmek.
Mutluluğu hep ileriye taşımak, aslında yaşamı beklemeye almak gibi. Oysa ömür bekledikçe değil, yaşandıkça değerli.
Bazen tek ihtiyacımız olan şey, o anı durdurup "Ben şu an iyiyim" diyebilmek.
Erteleme…
Mutlu olmayı da, yaşamayı da erteleme.
Çünkü mutluluk bir varış noktası değil, yolculuğun kendisinde gizli.
