Günümüz dünyasında en çok şikâyet edilen şey nedir diye sorulsa, çoğu insanın cevabı aynı olur: “Zaman yetmiyor.” Aslında zaman hep aynı, değişmeyen bir ritme sahip.
Değişen biziz. Daha hızlı yaşamak istiyoruz, daha çok şey sığdırmaya çalışıyoruz, daha çok yetişme telaşıyla günleri tüketiyoruz. Ama farkında mıyız, bu hızın içinde en kıymetli olanları sessizce geride bırakıyoruz.
Birçoğumuz için sabah telaşla başlıyor. Kahvaltıda birkaç lokmayı aceleyle atıştırıp bir an önce işe yetişmeye çalışıyoruz. O sırada çocuğumuzun gözlerindeki “Biraz da benimle ilgilen” bakışını göremiyoruz. Belki annemiz arıyor, ama “Sonra konuşuruz” diyerek telefonu kapatıyoruz. Dostlarımızla buluşmayı sürekli erteliyoruz; çünkü işlerimiz hiç bitmiyor. Ve biz, fark etmeden “yarın yaparım” dediğimiz her şeyle birlikte hayatın bugünkü güzelliklerini kaçırıyoruz.
Zamanın ardında koşarken aslında şunu unutuyoruz: Hayat biriktirdiklerimiz değil, yaşayabildiklerimizdir. Ne kadar kazandığımız, hangi unvana ulaştığımız, hangi hedefi tamamladığımız bir gün önemini yitirir. Ama sevdiklerimizle kurduğumuz bağ, kalbimize dokunan anılar, bir gün geriye baktığımızda elimizde kalan tek hazine olur.
Bugün çocuklarımızı kucağımıza almazsak, yarın büyüdüklerinde o kucağın boşluğunu hissedeceğiz. Bugün dostlarımızla bir kahve içmezsek, yarın onların masasında yerimiz olmayabilir. Bugün gökyüzünü izlemeye vakit bulmazsak, bir gün gri duvarlar arasında nefes almakta zorlanabiliriz.
Koşarken çok şey kazanıyoruz belki: daha iyi bir maaş, daha güzel bir ev, daha lüks bir yaşam… Ama kaybettiklerimiz geri alınamayacak kadar değerli. Bir bakışın sıcaklığı, bir tebessümün samimiyeti, bir anın saflığı, bir çiçeğin açma telaşı… Bunların hepsi hayatın sunduğu küçük mucizeler. Ve biz çoğu zaman onların farkına bile varmadan yanından geçip gidiyoruz.
Durmayı bilmek, aslında en büyük erdemlerden biridir. Durmak, vazgeçmek değil; yeniden görmek, yeniden hissetmek, yeniden yaşamak demektir. Bazen bir nefeslik mola, insana bir ömürlük huzur verir. Zamanı yakalamak için koşmayı bırakıp, onunla yürümeyi öğrenmeliyiz. Çünkü zaman, arkasından koşanı değil, onunla uyum içinde olanı ödüllendirir.
Hayat, yetişilmesi gereken bir yarış değil. Hayat, yolun kenarındaki çiçekleri koklamak, gökyüzüne bakıp hayal kurmak, yanımızdaki insanın elini tutmak ve bir tebessümü paylaşmaktır. Eğer bunları ıskalıyorsak, aslında hayatı ıskalıyoruz.
Unutma: Zaman, kimseyi beklemez. Ama sen, zamanın içinde yaşamayı seçebilirsin. Ve belki de asıl mutluluk, o anı kaçırmadan yaşayabilmekte saklıdır.
