Bazı kelimeler vardır ya… Sadece bir harf değil, koskoca bir dünya taşır içinde. “Abla” mesela… İki hece sadece. Ama içinde koca bir çocukluk var. Geceleri ağlayarak geçtiğim zamanlar, sabahlara kadar omzunda huzur bulduğum anlar…
Ben düşünce kaldıran, sustuğumda beni kelimesiz anlayan hep oydu.
Ben kırıldım, o hiç bıkmadan topladı beni parça parça…
Hayatta “abla” diye bir şey var.
Anne gibi şefkatli…
Arkadaş gibi candan, sıcacık…
Bazen sadece susar, yüzüne bakar… Ama senin kalbini okur.
Sen düşecek gibi olsan da, tek eliyle seni tutar ayakta.
Kendi canı yanarken bile önce senin acını hisseder.
Doruğun dik yamaçlarında ablam arkadaşlarıyla oynamaya giderdi. Ben ise kocaman ayakkabılarını giyip ablamın peşine düşerdim.
Ablam kıyamazdı, “Yuvarlanır, bir şey olur kardeşime,” diye arkadaşlarından ayrılır, beni alırdı. Oyunu bırakırdı…
Çocuklukta oyun her şeyden kıymetliyken, ona rağmen vazgeçerdi. Kardeş sevgisi ağır basardı.
Ablamın bir de saçları vardı; parlak mı parlak, parlament mavisi… Upuzundu, ışıl ışıldı ve ben çok beğenirdim.
Bulaşık yıkarken saçını çeker kaçar, çocuk aklımla oyun sanardım. Koşardım ama ablam beni yakalardı.
Yine de bana kıyamazdı işte… Ablalık ağır basardı.
Burada o kadar çok anımız var ki… Anlatsam roman olur.
Ben büyüdüm belki… Ama onun gözünde hâlâ dizini yaralayıp ağlayan o küçük çocuğum.
Gece yarısı bir sesini duysam, içim titrer; koşup sarılmak isterim.
Canım acısa, gözüm onu arar.
Çünkü bilirim, onun varlığıyla daha güçlü hissederim.
Abla olmak kolay değil…
Kendi hayatını ikinci plana atıp, kardeşi için dimdik durmak demek.
Biz çocukken anlamayız o yorgunluğu…
Büyürüz, belki farkında olmadan kırarız onu…
Ama sonra bir gün anlarız:
En çok o katlanmış, en sessiz o sevmiş bizi.
Bazen telefonda “İyiyim,” derken sesi titrer…
Ama biz biliriz; güçlü görünmeye çalışır.
Oysa onun da sarılmaya, dinlenmeye ihtiyacı vardır.
O yüzden eğer ablanız hayattaysa, tutun elinden.
Çünkü o, sizin için nice gece uykusuz kalmıştır.
Belki bir kere bile şikâyet etmeden…
Ben bugün ne başardıysam, onun emeği vardır.
Omuz omuza vermeseydik bazı zorluklara, belki çoktan vazgeçmiştim.
Ama o hep vardı. Hâlâ da var.
İyi ki varsın ablacığım…
İyi ki senin kardeşinim.
İyi ki doğdun, iyi kimsin.
Allah’ım, tüm güzellikleri sana nasip etsin, güzel ablam…
Seni çok seven kardeşin. ❤️
