Sabah saat dokuzu beş geçe, bir anda durur her şey. Şehrin gürültüsü, hayatın telaşı, kalplerin ritmi… O an, Türkiye’nin kalbi bir anlığına aynı notada atar: saygı, minnet, özlem.
Mustafa Kemal Atatürk…
Bir imparatorluğun küllerinden bir ülke doğurmuş, “Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır ama Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır.” diyerek ölümsüzleşmiştir.
O sadece bir komutan değil; bir fikir, bir cesaret, bir aydınlanma devrimidir.
Bir halkın kaderini yeniden yazan kalemdir.
Bir ulusun umudunu yeniden yeşerten sestir.
Bugün, yıllar geçmiş olmasına rağmen, Atatürk’ün adı anıldığında gözlerimiz doluyorsa…
Sebebi, onun bize bıraktığı en büyük mirasın özgür düşünce ve onurlu duruş olmasıdır.
O miras, bir okulda “Ne mutlu Türküm diyene” diyen bir çocuğun sesinde yaşar.
Bir köyde kız çocuğunun okula gidebilmesinde yaşar.
Bir annenin, bir askerin, bir işçinin yüreğinde yaşar.
Bazen düşünüyorum; Atatürk bugün aramızda olsaydı, o tanıdık tebessümüyle bize ne söylerdi diye…
Belki şunu derdi:
“Ben görevimi yaptım evlatlarım, şimdi sıra sizde. Cumhuriyet’i siz yaşatın, siz yükseltin.”
Ve biz de söz veririz her 10 Kasım’da, aynı sessizlik içinde:
“Rahat uyu Atam… Emanetin emin ellerde.”
10 Kasım, bir veda değil; bir hatırlayış, bir yeniden doğuştur.
O gün, bir milletin gözyaşında hüzün değil, kararlılık vardır.
Çünkü biliriz ki, bir lider ölmez; fikirleriyle yaşamaya devam eder.
Bugün sirenler çaldığında, sadece durmayalım…
Bir anlığına değil, bir ömür boyu düşünelim:
O’nun hayal ettiği ülkenin nasıl bir yer olduğunu.
Ve elimizden geleni yapalım, o hayali yaşatmak için.
Atam, seni sadece özlemle değil; minnetle, saygıyla, inançla anıyoruz.
Kalbimizdeki yerin, her geçen 10 Kasım’da biraz daha büyüyor.
Çünkü sen, sadece geçmişin değil; bu ülkenin yarınlarının da adısın.
Sonsuz teşekkürlerle…
10 Kasım’da, yüreğimizdesin Atam.
