Evlat
Geldiğin günü dün gibi hatırlarım,
Ne çok korkmuştum sana bir şey olur diye.
Titreyen ellerimle sarıldım sana,
"Hoş geldin evladım" dedim, sessizce.
Sen daha ağlamadan, ben ağladım,
Minicik bir elin tuttu yüreğimi.
Dünya durmuştu sanki o an,
Bir tek sen, bir tek sen vardın içimde.
Her gecen uykusuz geçti, yalan değil,
Ama razıyım bin kere yine aynı yola.
Bir tebessümüne dünyayı veririm,
Bir "anne" deyişin yeter bana.
Ateşin çıktığında yandım ben,
Düştüğünde dizlerinle beraber kanadım.
Senin acın benim ömrüme kazındı,
Evlat… ben seninle tamamlandım.
Bazen susuyorsun ya, içime dert olur,
"İyi misin?" diyemem belki, ama hep bilirim.
Bir bakışın anlatır içinden geçenleri,
Sen neysen ben oyum, canımsın benim.
Gün gelecek büyüyeceksin,
Benden uzak adımlar atacaksın belki.
Ama ben hep buradayım, unutma,
Bu yürek senin için çarpar, hem de delice.
Evlat…
Sen bana Allah’tan bir emanet,
Dualarımın en içten karşılığısın.
Nefes aldığım her gün, seni yaşamak,
En büyük şükrüm, en gerçek yanısın.
