Bazı duygular vardır, tarif edemezsin. Cümleler yetersiz kalır, kelimeler donup kalır boğazında.
İşte anne kalbi, tam da böyle bir şeydir. Görülmez ama hissedilir. Söylenmez ama hep anlaşılır. Dokunulmaz ama daima yanındadır.
Anne kalbi, dünyadaki en sessiz ama en güçlü sevginin adıdır.
Çocuğunun acısını kendi canında duyar, bir “anne” kelimesiyle uyanır gecenin bir yarısında, sesi çıkmadan büyür içinde dualar.
Kimi zaman yorgundur ama belli etmez, üzülür ama yüzüne gülümsemeyi yerleştirir.
Çünkü anne olmak, sadece bakmak değil; hissetmektir, sezmek, korumaktır.
Kendinden vazgeçip bir başkasını var etmektir.
Her çocuk, annesinin kalbinde ayrı bir iz bırakır. Ve her anne, çocuğunun kalbinde silinmeyecek bir yer edinir.
Belki zaman geçer, yollar ayrılır, hayat değişir ama bir bakış, bir sarılış, bir “anneciğim” her şeyi geri getirir.
Anne kalbi affedicidir, sabırlıdır, fedakardır.
O yüzden en kırgın çocuk bile, en uzak mesafelerden bile annesine dönmek ister.
Bazı insanlar annesini hiç tanıyamadan büyür…
Bazıları ise yanında olduğu hâlde eksikliğini hisseder.
Ve bazıları da yaş aldıkça fark eder, asıl hayat derslerini annesinin gözlerinde çok önceden okuduğunu…
Çünkü zaman geçtikçe anlarız:
Anne dediğimiz, sadece bir kişi değil, içimizde taşıdığımız en saf, en koşulsuz sevgidir.
Anneler Günü sadece bir takvim günü değil;
şefkatiyle büyüten, susarak öğreten, sevmeyi varlığıyla anlatan o büyük kalbi anma günüdür.
Bugün, sadece bir teşekkür yetmez annelere.
Bugün, içten bir sarılış, gözlerinin içine bakarak edilen bir “iyi ki varsın” en kıymetli hediyedir.
