Hayatta birçok şey kazanılır; başarılar, unvanlar, belgeler…
Ama karakter? O, kazanılmakla kalmaz, yaşanarak inşa edilir. Çünkü karakter; bir sınav sonucu değil, hayatın içinden geçen yolların izidir.
Bugünlerde “başarılı” olmak, çoğu zaman bir diploma ile ölçülüyor. Hangi okuldan mezun olduğumuz, kaç puan aldığımız, hangi unvanı taşıdığımız… Peki, ya nasıl bir insan olduğumuz? İşte orası biraz sessiz.
Birinin mezuniyetini kutlamaya koşarız; ama biri nezaketle kapıyı tuttuğunda pek de fark etmeyiz. Oysa gerçek diploma, insanın kalbinde taşıdığı değerlerdir. Birine yardım ederken, yalan söylememeyi seçerken, çıkar yerine vicdanı dinlerken alınan puanlar, hiçbir okulda verilemez.
Karakter, kimsenin görmediği yerde doğru olanı yapmaktır. Sınıfta soruları bilmek değil sadece; hayatta da insanları anlamaktır. Başkasının hakkını yememek, kibirden uzak durmak, çalışkan olmak, ama her şeyden önce iyi bir insan olmayı istemektir.
Bir çocuğa sadece ders anlatmak yetmez, hayata dair örnek de olmak gerekir. Çünkü çocuklar kitaplardan önce gözlerden okur. Eğer bir öğretmen, bir veli, bir yetişkin olarak karakteri öncelemezsek, elimizde en yüksek diplomaları taşıyan ama insani değerleri eksik bireyler yetiştiririz.
Toplum olarak da kendimize sormalıyız: Birini işe alırken karakterine mi, sadece mezun olduğu okula mı bakıyoruz? Birini överken ne kadar iyi insan olduğuna mı, yoksa ne kadar kazandığına mı odaklanıyoruz?
Bu yazı bir diploma karşıtı manifesto değil, yanlış anlaşılmasın. Elbette eğitim önemli. Elbette bilgi değerlidir. Ama karakter olmazsa, bilgi kibire dönüşür. Diplomaya sarılmış ama vicdanı körelmiş bir bireyin bilgisi, topluma ne kadar ışık tutabilir?
Diploma, bir kağıttır. Karakter ise bir iz… İnsanlardan geriye kalan da o izdir.
Çocuklarımıza, gençlerimize başarıyı öğretirken, karakterin ne kadar değerli olduğunu da anlatalım. Bilelim ki, bir gün o diplomalar sararır, ama iyi bir kalp, her zaman ışıldar.
