Hayatın hızlı akışında hep bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz. Daha başarılı olmak, daha çok kazanmak, daha fazla sevilmek… Her şeyin bir “daha”sı var sanki.
Durduğumuzda, sanki geride kalacakmışız gibi bir korku kaplıyor içimizi. Oysa bazen, durmak da bir ilerleyiştir.
Durmak; pes etmek değildir. Bazen sadece nefes almaktır. Kendi sesimizi duymaktır. İçimizde kopan fırtınaların ortasında, bir köşede sessizce oturup kendimize “Ben ne istiyorum?” diye sormaktır.
Çünkü çoğu zaman koşarken kayboluruz. Hedefe odaklanırken yolu unuturuz.
Bir çiçek bile büyürken dinlenir. Geceleri durur, sabah yeniden açar. Toprak bile her mevsim verimli olmaz; bazen uyur, güç toplar. Biz insanoğlu neden sürekli güçlü, sürekli üretken, sürekli hareket hâlinde olalım ki?
Durmak, yeniden başlamak için bir fırsattır. Belki yönümüzü değiştireceğiz, belki de artık yürümek istemediğimiz bir yoldan geri döneceğiz. Bu da bir ilerleyiştir. Çünkü fark etmek, bazen en büyük adımdır.
Bize “hızlı olan kazanır” dediler. Oysa hayat bir yarış değil, bir yolculuktur. Herkesin ritmi, nefesi ve yönü farklıdır. Kimimiz koşarak, kimimiz yürüyerek, kimimizse durarak öğrenir yaşamayı.
Durmak utanılacak bir şey değildir. Bazen kalbimizi, bazen ruhumuzu korumak için gerekir. Çünkü insan, sadece ileri giderek büyümez; bazen durarak da olgunlaşır.
