Bir sabah uyanırsınız… Duyarsınız kuş seslerini; hafif cıvıltılarını hissedersiniz. Gökyüzünde süzülen bir kuşu izlerken içinizden gelir: Keşke ben de bu kadar özgürce uçabilseydim; kimseye hesap vermeden, sadece kendi irademle yaşayabilseydim.
Ama sonra bir düşünce belirir aklınızda: Kuşlar da aslında tam anlamıyla özgür değildir. Doğada güçlü olan güçlüdür, zayıf olan ise ezilir; bu, masumiyetin bile altında yatan acımasız bir gerçektir. Yine de kuş, korkularına rağmen meydan okur hayata; süzülür, uçmaya devam eder. Sonunun kötü olabileceğini bilse de bu mücadeleyi bırakmaz.
İşte insan, kuşlardan farklı mıdır? Biz de çok istediğimiz bir şeyi, sonu ne olacağını bile bile yapabilir miyiz? Çoğu zaman cesaretimiz yoktur; çünkü hayatımızı başkaları için biçimlendirmişizdir. Başkalarının beklentileri, toplumun dayattığı kurallar, ailemizden öğrendiklerimiz… Hepsi, kendi yolumuzu bulmamızı engellemiştir. Oysa hayatın doğal akışı, kendi yolumuzu seçmeyi gerektirir. Belki de bu yüzden, çoğumuz güvenli ama sonu belirsiz bir yolu tercih ederiz.
Düşünürüm… Eğer bir martı olsam, simit toplar mıydım? Eğer yerde gezen bir karınca olsam, kırıntıları mı toplayacaktım? Ya da toprak altında dolaşan bir solucan olsaydım, yine bir şeyler arar mıydım? Hayatta kalmak için hep bir mücadele vardır. Güçlü olan, zayıf olana hükmeder; insan da, tıpkı doğadaki diğer canlılar gibi, bu sorgulamayla yüzleşir.
Belki de mesele şudur: Özgürlük, sadece korkularımızın üzerine gitmekle mümkün olur. Sonu kötü olsa bile, kendi yolumuzu seçmek… Hayat, her zaman bizi sınar ve sorgular. Önemli olan, bu sınavda kendimize ne kadar dürüst olabildiğimizdir.
Belki de hayatın anlamı, uçamamakta değil, uçar gibi cesaret gösterebilmektedir.
