Bize uzun yıllar boyunca sessizce şunu öğrettiler: Güçlü ol. Dayan. Yüklen. Herkese yetiş. Yorulmak mı? Ayıp. “Hayır” demek mi? Bencillik.
Oysa kimse bize şunu açıkça söylemedi:
Herkesi kurtarmak zorunda değilsin.
Herkesi taşımak zorunda da değilsin.
Hayat, sırtımıza görünmez çantalar yükleyerek ilerliyor. Başkalarının dertleri, beklentileri, kırgınlıkları… “Sen yaparsın”lar, “sen idare et”ler, “sen güçlü ol”lar. Zamanla o çanta ağırlaşıyor. Omuzlarımız çöküyor ama biz hâlâ gülümsüyoruz. Çünkü bırakmayı zayıflık sanıyoruz.
Oysa bazen en büyük cesaret, yükü yere bırakabilmektir.
İnsan herkesi kurtarmaya çalışırken kendini kaybediyor. Kendi sesini, kendi sınırlarını, kendi ruhunu. Başkalarına can simidi olmaya çalışırken kendi nefesini tutuyor. Sonra bir gün aynaya bakıyor ve şunu fark ediyor: Yorulmuş, dağılmış, iç huzurunu bir yerlerde unutmuş.
İşte tam orada durup şunu söylemek gerekiyor:
Önce kendin.
Önce ruhun.
Önce huzurun.
Bu bir kaçış değil. Bu bir vazgeçiş de değil. Bu, kendini seçmek. Kendini ihmal etmeyi bırakmak. Her çağrıya koşmamak, her sorumluluğu üstlenmemek, herkesin yükünü “ben hallederim” diye sırtlanmamak.
Çünkü herkesin kendi hayatıyla yüzleşmesi gereken bir noktası var. Biz başkalarının yolunu yürüyemeyiz. Onların derslerini öğrenemeyiz. Sadece yanlarında durabiliriz — eğer gücümüz yetiyorsa.
Kendi huzurunu korumak bencillik değildir. Ruhunu öncelemek ayıp değildir. Yoruldum demek, durmak istemek, sınır çizmek insanlıktır.
Ve belki de en büyük iyilik, önce kendine iyi gelmektir. Çünkü içi huzurlu bir insan, zaten dünyaya da daha temiz bir yerden dokunur.
Herkesi kurtarmak zorunda değilsin.
Ama kendini kurtarmak zorundasın.
