Hayatta bazen en uzun yol, aslında en yakınımızdadır: kendi içimiz. İnsan çoğu zaman uzaklara bakar, yeni şehirler, yeni yüzler, yeni başlangıçlar arar.
Oysa en zor yolculuk, insanın kendi kalbine attığı adımdır. Çünkü insan, başkalarını görmekten çok kendine bakmaktan korkar.
Kendine yolculuk, yalnızca sessizlikte başlar. Gürültüden, kalabalıktan, koşuşturmalardan sıyrıldığında insan, içinden gelen ince bir sesi duyar. O ses, kimi zaman çocukluğundan kalma bir masumiyet, kimi zaman kırgınlıkların gölgesinde unutulmuş bir sızı, kimi zaman da Rabbini hatırlatan derin bir fısıltıdır. İşte o an, insan kendiyle karşılaşır.
Bu yolculuk kolay değildir. Çünkü insan kendine vardığında sadece güzelliklerini değil, eksiklerini, korkularını, zayıflıklarını da görür. Yüzleşmek ağır gelir. Fakat aynı zamanda iyileşmenin kapısı da oradadır. İnsan, içindeki karanlıkla yüzleşmeden ışığını bulamaz. Her yarayı kabullenmek, içindeki hakikati tanımak için bir adımdır.
Kendine yolculuğa çıkan kişi, başkalarını suçlamayı bırakır. Çünkü anlar ki aslında en büyük düşman, çoğu zaman insanın kendi içindedir. Ne hırs ne öfke ne de bencillik dışarıdan gelir; hepsi içeride filizlenir. O filizleri tanımak, onları dönüştürmek, insanın en büyük gayretidir.
Ve işte bu yolculuğun sonunda insan şunu fark eder: Kendini bulan, Rabbini de bulur. Çünkü kalbin derinliklerinde saklı olan her güzellik, aslında O’nun bir yansımasıdır. İnsan, kendine vardığında kainatı daha berrak görür, hayata daha derinden şükreder, başkalarına daha içten merhamet eder.
Belki de bu yüzden denir ki: “En büyük keşif, insanın kendini bulmasıdır.” Dışarıya gitmeden önce, biraz da içimize yürümek gerek. Çünkü hakikate giden en doğru yol, kalbin en derin koridorlarından geçer.
