Sevgi… Sadece dört harf. Ama taşıdığı anlam, bir ömre sığmaz. İnsan bazen yorgun olur, bazen kırık. Kalbi susar, ruhu daralır… Ama bir tek sevgiyle yeniden can bulur.
Bazen bir annenin sessiz bakışında saklıdır o güç…
Bazen bir çocuğun koşup sarılmasında, bazen bir dostun “ben buradayım” deyişinde…
Öyle bir histir ki, görünmez ama en çok o hissettirilir. Hiçbir kelimeye sığmaz ama her duygunun temelidir.
Sevgi; bir yükü paylaşmaktır, bir acıyı bölüştürmektir, bir gülümsemeyi çoğaltmaktır.
Sevgi varsa, karanlık bile aydınlığa dönüşür. Çünkü sevgi, yüreği ısıtan görünmez bir ışıktır.
Güç zannedilir çoğu zaman: para, unvan, şöhret, bilgi… Ama gerçek güç, bir kalbe dokunabilmekte saklıdır.
Ve bir kalbi en çok ne güçlendirir bilir misiniz?
Şartsız, karşılıksız, içten bir sevgi.
Birine “sana güveniyorum” diyebilmek…
“Ne olursa olsun yanındayım” diyebilmek…
Gerektiğinde susup sadece var olmak…
Bunların hepsi sevginin sessiz ama en gür çığlıklarıdır.
Dünyanın her yerine barış, huzur, iyilik gelsin istiyoruz. Ama önce kendi içimize biraz sevgi serpmeyi denesek?
Belki kırıldığımızda öfkeye değil, merhamete sarılsak…
Belki anlaşılmayı beklemek yerine anlamayı denesek…
Belki yargılamak yerine kucaklasak…
O zaman belki dünya yavaş yavaş değişmeye başlar. Çünkü sevgi bulaşıcıdır.
Sen birine sevgiyle yaklaştığında, o da bir başkasına öyle yaklaşır. Ve bir zincir gibi büyür bu duygu…
İyilikle, şefkatle, içtenlikle…
Ve belki bir gün, gerçekten sevginin gücüyle iyileşir dünya.
