Bilgi çağında yaşıyoruz. Her şey elimizin altında: binlerce kitap, videolar, konferanslar, uzman görüşleri...
Artık bilgiye ulaşmak mesele değil; mesele, o bilgiyi hayatın içine katabilmek. Çünkü bilmek bir eylem değildir; sadece bir başlangıçtır. Asıl mesele, bildiğini yaşamaktır.
Hepimiz adaletin ne olduğunu biliriz ama her durumda adil olabiliyor muyuz? Sabretmenin erdeminden konuşuruz ama sıra sabretmeye geldiğinde ilk biz yoruluyoruz. Empati dersini iyi biliriz; ama birini gerçekten anlamak için kaç kere çaba sarf ettik?
Bilgi yalnızca zihne dokunur. Onu davranışa dönüştüren şey, iradedir. Bilmek, teoridir; yaşamak, pratiktir. Tıpkı yüzme kitabı okumakla yüzme bilmenin aynı şey olmaması gibi… Hayatta da okuduklarımız, duyduklarımız, öğrendiklerimiz; davranışlarımıza yansımadıkça anlam kazanmaz.
Toplumların gelişmişliği de buna bağlıdır. Bilgili insan çok olabilir ama bilgeliğe ulaşmak için bilgiyle beraber sorumluluk da gerekir. Zira sadece neyi doğru yaptığını bilmek değil, o doğruyu her koşulda savunmak erdemdir. Ve bu, bilgi değil duruş ister.
Dünyayı değiştirenler çok şey bilenler değil, bildiğini yaşayanlardır. Çünkü onlar bilgiyi taşımaz, bilgiyi temsil ederler.
Kısacası, bilgi bir ışıktır ama o ışık yolumuzu aydınlatmıyorsa elimizde sadece bir lamba taşımış oluruz. Bilgeliğe giden yol, kelimelerden değil, davranışlardan geçer.
Unutma:
Bilmek yetmez; bileni yaşamak gerekir.
