Bazı insanlar vardır… Konuşurken bile yüreğini hissedersin. Söyledikleri kelimeler değil, taşıdıkları niyettir seni etkileyen.
Çünkü insanın dili,
kalbinin aynası gibidir.
Kalp ne ile doluysa,
bir şekilde dışarıya sızar.
Kimi sevgiyle konuşur, kimi nefretle…
Kimi incitir, kimi iyileştirir.
Ama her biri kendi iç dünyasının izini taşır.
Kırgın bir kalp, sert kelimeler seçer.
Kıskanç bir yürek, başkasının mutluluğuna gölge düşürür.
Merhametli bir gönülse,
acı söylese bile yumuşak bir tonda söyler.
Çünkü onun derdi yıkmak değil,
anlatmaktır.
Bugün kiminle konuştuysan,
onu değil, onun yüreğini dinlemişsindir aslında.
Çünkü herkes içindekini dışarı yansıtır.
Dil ne kadar ustaca saklamaya çalışsa da,
kalp kendini bir bakışta, bir cümlede belli eder.
Bu yüzden birini anlamak için
onun ne dediğine değil, nasıl söylediğine bakmak gerek.
Kelimeler sadece taşıyıcıdır;
asıl yük, kalpten gelir.
Kimi dua ederken bile isyan eder,
kimi susarken bile şükreder.
İşte bu fark, dilde değil kalptedir.
Ve bu yüzden;
sevgiyle dolu bir kalp, incitmez.
Anlayışla dolu bir kalp, yargılamaz.
Samimi bir yürek, arkadan konuşmaz.
Kendi içinde barışık olan biri,
başkasının huzurunu bozmaya ihtiyaç duymaz.
Dilinden ne dökülüyorsa,
onu yetiştiren kalbine bak.
Eğer sözlerin kırıcıysa,
belki içindeki fırtınalarla yüzleşme vaktin gelmiştir.
Unutma…
Kimse başkasını tamamen tanıyamaz belki,
ama herkes kendini tanıyabilir.
Ve insan önce kendi kalbini temizlemeli.
Çünkü kalp temizlenirse,
dil de yumuşar, söz de güzelleşir.
